Pashë nji’ zanë të malit.
Bukur i flet djalit.
Naqe, po e thirri.
E don’ me pahiri.
. . .
Erdha me të thanë se,
malli më ka marrë, o Naqe.
Lotin me ta gëzu’,
Me të thanë se gjeta paqe.

Ndoshta më ke harru’,
Por unë t’mbaj men’.
Jam zana e malit,
Po t’baj bé.
. . .
Besën nuk ta humba.
Besën ke tek mua.
Puthëm mbi tupana – po!

Besën nuk ta humba.
Besën ke tek mua.
Puthjen e malsisë ta dho’.
Naqe, Naqe, Naqe, Naqe – o!
. . .
Flakë e zjarrit.
Borë e malit.
Ti je legjenda ime.
Ti tek unë jeton.

Rri me mua!
Tjetër s’dua.
Si burrneshë besnike,
Fjalën e mbaj sot.
. . .
Naqe, Naqe, Naqe, Naqe – o!
Naqe, Naqe, Naqe, Naqe – o!
. . .
Sa të dua po t’baj bé.
Zemrën ti ma dheze-dheze.
Do më kesh në shi dhe re.
Në errësirë do bahem rreze.

Puthëm, puthëm veç nji’ herë.
Puthëm pishman mos i bjer’.
Sa të dua po t’baj bé.
A m’ke, a m’ke Naqe?
. . .
Sa të dua po t’baj bé.
A m’ke, a m’ke Naqe?
Puthëm, puthëm Naqe.
Puthëm, puthëm Naqe.
Puthjen a ma dho’?
Naqe, Naqe, Naqe, Naqe – o!