A të kujtohet
Nat‘ e parë?
Ti si i çmendur
Me atë, vallëzoje pa u ndarë.

A të kujtohet,
Mes shoqërisë,
Unë asociale,
Por kapriço kjo u nis.

Për pak u ndjeva,
E vetmuar.
E harruar.
Dhe prapë qëndrova,
Durova.
. . .
Dhe unë e ndjeja,
Pranoje.
M’ke menduar.

Dhe unë e ndjeja,
Pranoje.
M’ke kujtuar.

Dhe unë e ndjeja,
Pranoje.
M’ke fiksuar

Dhe unë e ndjeja,
Ti pranoje,
M’ke kërkuar.
. . .

Nuk më besohet!
Vjen për të larë,
Ndërgjegjjen tënde,
Si s’u njohëm
Ne më parë?

Për pak u ndjeva,
E vetmuar.
E harruar.
Dhe prapë qëndrova,
Durova.
. . .
Dhe unë e ndjeja,
Pranoje.
M’ke menduar.

Dhe unë e ndjeja,
Pranoje.
M’ke kujtuar.

Dhe unë e ndjeja,
Pranoje.
M’ke fiksuar.

Dhe unë e ndjeja,
Ti pranoje,
M’ke kërkuar.
. . .
M’ke kërkuar
. . .
Dhe une e ndjeja,
Pranoje.
M’ke kërkuar.