STROFA. 1:
Një shekull, e prita.
Unë e prita.
K’të ndjesi, se njihja,
Nuk e njihja.
Kur më erdhi dita.
Nuk e dija,
Që do më rrëmbejë.
Kjo do më rrëmbejë.

STROFA. 2:
Pse kaq shumë e prita?
Vetë e prita.
Kjo ndjesi me xixa.
Plot me xixa.
Kështu koka dashnia’,
Si stuhia.
Ethe, po më jep.
Ty, a po të jep?

PARA REFRENI:
Shoqe thirrni:
S.O.S!!!
Kjo ndjenja
Po më vdes.
Aman, se nuk duroj!
S’e duroj.

1-1-2, ose thirr S.O.S.
Dikë ma thirrni.
Stres kam.
S’e duroj.
Ooooo…

REFRENI:
Po ta dija,
Se kështu, o’ dhimbja,
Kurrë nuk do e lija.
Nuk do e lija.

Tani thërret vetmia.
Po më shkallon.
Më ka kap’ mërzia.
Ah…kjo mërzia.

Vetëm kjo tekila.
M’i qan mu’ hallet.
Krejt këto lotët e mija.
Këto lotët e mija.

STROFA. 3:
Vetes pse ia bona?
Pse ia bona?
Me kujtime tona,
Po fellohna’.
Deri n’or’t e vona,
Pesh’ po çohna’.
Du’ me lujt’ krejt.
Du’ me lujt’ krejt.

PARA REFRENI:
Shoqe thirrni:
S.O.S!!!
Kjo ndjenja
Po më vdes.
Aman, se nuk duroj!
S’e duroj.

1-1-2, ose thirr S.O.S.
Dikë ma thirrni.
Stres kam.
S’e duroj.
Ooooo…

REFRENI:
Po ta dija,
Se kështu, o’ dhimbja,
Kurrë nuk do e lija.
Nuk do e lija.

Tani thërret vetmia.
Po më shkallon.
Më ka kap’ mërzia.
Ah…kjo mërzia.

Vetëm kjo tekila.
M’i qan mu’ hallet.
Krejt këto lotët e mija.
Këto lotët e mija.