Po t’pres ende.
Sa kohë u bë.. po të pres ende.
Ditët po ikin, po kalojnë javë.
Un ty të shoh në çdo fotografi.
Ti je si dielli që ngroh në çdo stinë.
Nuk ka më vend në këtë vetmi.
Iku mëria, nuk ka më rëndësi.
Kush pati faj, kush gaboj?
Zemra ime shkruan vetëm një emër.
As një sekondë ty nuk të harroj.
Tash sa koh jemi larg,
Po të pres në të njëjtin prag.
Mos e le kohen të shkojë,
Nëse edhe ti po ndjen njesoj.
. . .
Theje, sonte heshtjen ti theje.
Rrugën për te unë prapë gjeje
Mos mbaj mërzitje, thjesht theje.
Theje krenarinë sonte theje.
. . .
Një zemër të re do ta gjej.
Buzëqeshjen e humbur ma kthe
Nga dritarja po shoh ket’ qytet.
Pa ty çdo rrugë me duket pa jetë.

Ti je si piktura me e bukur n’bot’.
Të gjitha fjalt’ tona nuk ishin të kota.
Të dy e dimë që jemi bërë për bashkë.
Nuk ka stuhi, që na mban ne jasht.
Eja t’i japim k’saj bote ngjyra.
Kur jam me ty, më ndriçon fytyra.
Prapë gjeje, mos mbaj mërzitje, thjesht theje.
. . .
Theje, krenarinë sonte theje.
Një zemër të re do ta gjej.
Buzëqeshjen e humbur ma kthe.
Thjesht theje, heshtjen ti theje.
Prapë ktheje..ooo..
. . .
Theje, krenarinë sonte theje.
Një zemër të re do ta gjej.
Buzëqeshjen e humbur ma kthe.
Thjesht theje, theje