Mendimi im i parë sa zgjohem në mëngjes.
Kërkoj aty të t’shoh, tani e kam refleks.
Kur ike, shpirtit ti ia more një pjes’.
Jetoj hala me ty, nga mendja smund t’heq.
. . .
Më ndjek, si hije.
Ah, veç ta dije,
Sa herë jam munu’ me t’heq ty nga mendt’.
Po prapë për ty bie.

Kërkoj pa vetëdije.
Në krahët e mi flije.
Kujtimet po m’vijnë, si melodi melankolie.

Më ndjek, si hije.
Ah, veç ta dije,
Sa herë jam munu’ me t’heq ty nga mendt’.
Po prapë për ty bie.

Kërkoj pa vetëdije.
Në krahët e mi flije.
Kujtimet po m’vijnë, si melodi melankolie.
. . .
Ishe e denja.
Ti bone me humb
Dëshirën që jetën pa ty me e pa’.
Edhe pse nuk jena.
Me ty s’i dhashë fund.
Në çdo frymëmarrje të ndjej unë hala.
Luftoj me k’to shenja
Që s’kanë me u zhduk’.
Ende jetoj, po për së gjalli m’ke vra’.
U smura, u çmena
Tu’ imagjinu’,
Sikur një tjetër të t’ket ty në krahë.
Sa du’ mos t’i kem mo’ k’to ndjenja.
Nuk ikën nga men’ja.
Kur flitet për ty,
Shpirti vajto’ përmrena’.
S’i gjej dot fjalt’
S’ka shpjegim me terma.
As nuk e besoja, se vite k’tu tema.

Dikur menonim se sa fmi’ do kena,
Kujt do i ngjanin, si do i venim emrat.
I thym’ ne planet,
Siç i thym’ ne zemrat.
Nuk di si t’veproj,
Po m’shtohen dilemat.
. . .
Më ndjek, si hije.
Ah, veç ta dije,
Sa herë jam munu’ me t’heq ty nga mendt’.
Po prapë për ty bie.

Kërkoj pa vetëdije.
Në krahët e mi flije.
Kujtimet po m’vijnë, si melodi melankolie.

Më ndjek, si hije.
Ah, veç ta dije,
Sa herë jam munu’ me t’heq ty nga mendt’.
Po prapë për ty bie.
Kërkoj pa vetëdije.
Në krahët e mi flije.
Kujtimet po m’vijnë, si melodi melankolie.