Rastësia ty të solli
Dhe një here tek unë.
Botë e vogël ironia.
Ndonjëherë s’ka fund.

Ndienjat e mia
Janë në kaos.
Nuk përtypem.
Dot nuk flas.
Paralizohem,
Para vetes me t’pas.
. . .
Se nuk harroj,
Sa ëmbël më ke vra’.
Akull ti me gjak te ftohtë,
Kur të thoja të du’ fort.

Se nuk harroj,
Me veten e pranoj,
Se duhet të ta them,
S’mundet të ta them…
S’di a mund ta them ty.
. . .
Shoqe e keqe është vetmia,
E të len pa gjumë.
Më kujton kohët e vjetra.
Në kujtime humb.
. . .
Ndienjat e mia
Janë në kaos.
Nuk përtypem.
Dot nuk flas.
Paralizohem,
Para vetes me t’pas.
. . .
Se nuk harroj,
Sa ëmbël më ke vra’.
Akull ti me gjak te ftohtë,
Kur të thoja të du’ fort.

Se nuk harroj,
Me veten e pranoj,
Se duhet të ta them,
S’mundet të ta them…
S’di a mund ta them ty.