Do t’i rrëmbeja unë lulet që kurrë nuk m’i dhe.
Do i vendosja në vazon që bosh ti e le.
Do e gënjeja akoma unë veten për ne.
Do t’i rrëmbeja të gjitha ato që ti fsheh.
. . .
Se kam një shpirt që pa meshirë po e përplas
Kur t’pysin nuk do flas.
Me zemër do bërtas.
. . .
Akoma të dua.
Akoma të dua.
Dhe pse pa shpresë,
e pa gëzim m’ke lenë ti mua.

Akoma vuaj.
Për ty unë vuaj.
Të lutem ma thuaj,
Çfarë jam për ty, ma thuaj.
. . .
Do t’i harroja unë ditët që vetëm më le.
Netët pa gjumë kur të prisja dhe s’ishe atje.
Do ta gënjeja akoma unë veten për ne.
Do ëndërroja për ty unë një zemër të re.

Se kam një shpirt që pa meshirë po e përplas
Kur t’pysin nuk do flas.
Me zemër do bërtas.
. . .
Akoma të dua.
Akoma të dua.
Dhe pse pa shpresë,
e pa gëzim m’ke lenë ti mua.

Akoma vuaj.
Për ty unë vuaj.
Të lutem ma thuaj,
Çfarë jam për ty, ma thuaj.