E ndjej që po
përhapet nën lëkurë.
Kontaminim,
Virus i shpirtit tim.
Për ty, për mu
Ka mbaruar,
E kam harru “të dua”.
. . .
Dhe ora e jetës ndaloi,
E rrenat vazhdojnë.
Akrepat gjakun m’helmojnë.
Të të thëm
Vetëm një fjalë:
Njeriu fal,
Nëse ndjen ndopak.
. . .
Aaaaa, aaaa…
Zemrën le bosh,
Po kërkon…
Rrahjet t’mi ndalosh.
Aaa, sa dhëmb
Kur zërin askush s’ta dëgjon!
. . .
Uuuuuu…
Ti mbaje zemrën time
Në pranga dhe mashtrime.
E di sa kushton
Një jetë kur ti lëndon?
Veç Zoti
Lot, lot, lot shikon!

Uuuuuu…
A ke ti gjak në vena?
Veç zi je ti përm’rena!
Nuk e gjeta dot
Një antidot.
Por do të pres
Ty si një ujk
Në hënë të plotë.
. . .
Zërat,
m’kanë lëndu’.
Zërat,
m’kanë sfidu’.
Zërat,
m’kanë mashtru’,
se kam me ra’,
e nuk kam m’u çu’…

Zërat,
m’kanë lëndu’.
Zërat,
m’kanë mashtru’.
Uuuuuu…
. . .
Ai kurrë nuk do t’ia dalë,
nuk do dali kurrë nga errësira.
Jo, nuk vlen ai as dhe një gram,
nuk do t’i plotësohen kurrë dëshirat!
. . .
Uuuuuu…
Ti mbaje zemrën time
Në pranga dhe mashtrime.
E di sa kushton
Një jetë kur ti lëndon?
Veç Zoti
Lot, lot, lot shikon!

Uuuuuu…
A ke ti gjak në vena?
Veç zi je ti përmbrenda!
Por e kam unë sot
Një antidot.
Dhe zërat shuhen
Një nga një
Në hënë të plotë.