Vite kanë kalu në të njejtin vend ti je.
Atje ke ngel’.
Sa bosh ti je, as veten nuk e njeh,
veten nuk e njeh.
. . .
Ah, si s’pate një pranverë!
Nuk e zbute ate terr,
mbylle zemrën, si një derë.
Ah, si nuk u g’zove një herë!
Mbete n’dimër edhe n’vjeshtë.
Mbete n’dimër edhe n’vjeshtë.
. . .
Mbete ti veç me lëndime.
Largohu pra, nga jeta ime,
shko…ti shko.

Mbete n’mes të errësirës,
Por unë du’ me ndjek’ dritën,
shko…ti shko.
. . .
E marrë, është bota.
Nuk mendova se e marrë do ishe dhe ti.
Frymen time, ëndrrat e mia,
I shite si të ishin asgjë
. . .
Mbete ti veç me lëndime.
Largohu pra, nga jeta ime,
shko…ti shko.

Mbete n’mes të errësirës,
Por unë du’ me ndjek’ dritën,
shko…ti shko.
. . .
Me mashtrime, me gënjeshtra,
Doje ti me m’kthy nga vetja… jo, jo.
Me shumë zhurmë e fjalë të thjeshta,
Jo, nuk fshihet e vërteta.
Shko!
Ti shko nga jeta ime, shko.