Ajo,
Më merr.
Si dallgë,
Më mbyt në dete.
Ajo,
Godet.
Jo nuk ka frikë,
T’ma shkulë këtë zemër.
. . .
Në trup,
Kalon.
Si një sëmundje jetën ma shkatërron.
Nuk jam mirë,
Nëse shkon.
Hënës i kam thënë sa të dua ty.
. . .
Ti për mua je,
Ti më e mira-ti,
Ti për mua je,
A je në vete ti çfarë m’bën të ndiej më e mira?!
M’i bën ditët e v’shtira!
. . .
Se ti je më shumë se GOLD!
(Ooh…)
Ti je më shumë se GOLD!
(Ooh…GOLD…ooh…)
Ti je mrekullia e tetë,
E vetmja në qytet,
Veç ti më mban në jetë.
Ti je më shumë se GOLD!
(Ooh…GOLD)
. . .
Për ty nuk jam kalimtar.
N’trupin tënd lundërtar,
Bëhem marinar.
E le të digjem si një Diell…
Të vë kokën në qiell,
Se jetën ti po ma merr.
. . .
Se atë, atë dua!
Ajo luan!
Në buzët e saj unë,
Shpirtin do ta ndaj.
Atë dua!
Ajo luan!
Unë të dua ty se,
Ti për mua je…
. . .
Ti për mua je,
Ti më e mira ti,
Ti për mua je,
A je në vete ti çfarë m’bën të ndiej më e mira?!
M’i bën ditët e v’shtira!
. . .
Se ti je më shumë se GOLD!
(Ooh…)
Ti je më shumë se GOLD!
(Ooh…GOLD…ooh…)
Ti je mrekullia e tetë,
E vetmja në qytet,
Veç ti më mban në jetë.
Ti je më shumë se GOLD!
(Ooh…GOLD)
. . .
Edhe në Hënë dhe,
Dhe në Diell dhe,
Dhe në Qiell dhe,
Ti je më shumë se,
Dhe në Hënë dhe,
Dhe në Diell dhe,
Dhe në Qiell dhe,
Ti je më shumë se GOLD!
. . .
Ti je më shumë se GOLD!
(Ooh…)
Ti je mrekullia e tetë,
E vetmja në qytet,
Veç ti më mban në jetë.
Ti je më shumë se GOLD!
(Ooh…)

Se ti je më shumë se Gold.