Zemër mos më bëj me faj,
Se fajet i ke dhe ti.
Të lënduar nga një fjalë,
E tani nuk ka më kthim.
. . .
Vazhdo, vazhdo,
e ndiej në shpirtin tim.
Vazhdon, vazhdon,
T’më thuash lamtumirë.
. . .
Edhe pse e kam gabim,
vazhdoj të t’ndiej ty pranë.
Se këtë shpirt, e zemër,
dot s’e ndan ky oqean.
Me ty nuk u lodha, nuk u lodha…jo.
Vetëm ty të doja.
. . .
A e di at’ ndienjë, kur zemra s’ka kontrroll?
A e di at’ ndienjë, kur n’frymë nuk ngihesh dot?
Sepse dhimbjen që m’dhe, trofe n’dur’ ke sot,
Dhe vazhdoj të t’them unë ty.
. . .
Edhe pse e kam gabim,
vazhdoj të t’ndiej ty pranë.
Se këtë shpirt, e zemër,
dot s’e ndan ky oqean.
Me ty nuk u lodha, nuk u lodha…jo.
Vetëm ty të doja.
. . .
Ishe zbehur me kohë,
si një piano lënë në pluhur pa një notë.
E se kisha mendu’ naj’her’ ,
që portret n’mendje të t’kem sot.
E për ty e hapur është kjo derë,
Që ti të kthehesh dhe një herë.
. . .
Edhe pse e kam gabim,
vazhdoj të t’ndiej ty pranë.
Se këtë shpirt, e zemër,
dot s’e ndan ky oqean.
Me ty nuk u lodha, nuk u lodha…jo.
Vetëm ty të doja.