Kush do mendonte,
se kjo jam unë!
Vajza që dashuronte
verbër deri n’fund.

Kush, a thu’
do kishte vujt’, si unë?
Që nuk njeh rregulla,
zemrën si me rujt’.
. . .
Akull, e zjarr.
Nuk duron më zemra.
Si e marrë,
po të fal ty ndienja.

Akull, e zjarr.
S’është normale gjendja.
Si e marrë,
prapë te ti ktheh’na.
. . .
Shoqet më thonë:
“Harroje, s’ia vlen.”
E si t’ua spjegoj?
Ky gjitha kodet m’i then’.

Jam ajo vajza,
që buzëqesh gjithmonë.
Por brenda vetes,
Lotët s’i numëron.
. . .
Akull, e zjarr.
Nuk duron më zemra.
Si e marrë,
po të fal ty ndienja.

Akull, e zjarr.
S’është normale gjendja.
Si e marrë,
prapë te ti ktheh’na.
. . .
Akull, e zjarr.
S’është normale gjendja.
Si e marrë,
prapë te ti ktheh’na.