Si ta pranoj?
Dhe ditët një nga një po ikin,
S’janë njësoj.
A të mungoj?

Ma thuaj ti,
A ka mbet’ në zemrën tënde pak dashni?
Veç pak dashni…
. . .
Se të kam dasht’, si e marrë.
Ike, ike, pa një fjalë.
Pikën e dobët ma di,
Askush nuk është si ti.
. . .
Ti je – je,
Ti je – je,
Në mendime t’mia.

Ku je – ku je?
Ah, sikur ta dija!
Si je – si je?
Po vret kjo dashnia.
Hije je – hije je.
. . .
E dhashë gjithçka për ty.
T’kërkova dhe s’u ndala.
Në këtë qytet po eci,
Ndoshta po t’shikoj.

Kërkoj një shenjë nga ti.
Një thirrje, më e pakta.
Me t’pyt’:
Si je, a më kujton?
. . .
Se të kam dasht’, si e marrë.
Ike, ike, pa një fjalë.
Pikën e dobët ma di,
Askush nuk është si ti.
. . .
Ti je – je,
Ti je – je,
Në mendime t’mia.

Ku je – ku je?
Ah, sikur ta dija!
Si je – si je?
Po vret kjo dashnia.
Hije je – hije je.