A e di sa njerëz sot më thanë,
Më thanë për ty.
Nuk iu kemi parë më bashkë të dy,
Ju të dy.

Pse, pse, pse s’e pranojnë?
Asnjë s’i di lëndimet e mia.
Pse, pse, pse s’e besojnë?
. . .
Se jam duke shkrujt, për ty.
Qaj për ty.
Vuj për ty.
S’je lotët tu m’i pa në sy,
Edhe zemrën tu ma thy’.

Se jam duke shkrujt, për ty.
Qaj për ty.
Vuj për ty.
Se vetes unë ia them në sy.
E ti s’mundesh me m’thy’.
. . .
Vetes unë i them që s’je më ti.
Nuk je, tani.
S’je arsye ti, për çmenduri.
Unë e di.

Pse, pse, pse më thonë?
Asnjë s’i di lëndimet e mia.
Ti, ti, ti s’e beson.
. . .
Se jam duke shkrujt, për ty.
Qaj për ty.
Vuj për ty.
S’je lotët tu m’i pa në sy,
Edhe zemrën tu ma thy’.

Se jam duke shkrujt, për ty.
Qaj për ty.
Vuj për ty.
Se vetes unë ia them në sy.
E ti s’mundesh me m’thy’.